Adımız Nurlan, otuz beş yaşım var, taksi sürücüsüyəm. Hər gün səhər tezdən evdən çıxıram, gecə yarısı qayıdıram. İşim ağırdır, oturmaqdan belim ağrıyır, amma nə edəsən, ailəni dolandırmaq lazımdır. İki övladım var, bir qız, bir oğlan. Onların xərci, evin kirayəsi, işıq, su, qaz - hamısı mənim boynumda. Həyatımız o qədər də pis deyil, çörək pulumuzu çıxarırıq, amma heç vaxt çox pulumuz olmayıb. Həmişə düşünmüşəm ki, kaş bir gün birdən-birə bir imkan çıxsaydı, bir az rahat nəfəs ala biləydik. Və bu imkan gözlənilmədən, ən çətin günümdə gəldi.
Ötən ilin yazında idi, mart ayı. Qızım məktəbdə bir tədbirə hazırlaşırdı, xüsusi bir paltar almaq lazım idi. Oğlumun isə ayaqqabıları cırılmışdı, yenisi alınmalı idi. Bir tərəfdən də ev sahibi gəlmişdi, kirayəni artırmaq istədiyini demişdi. Başım o qədər qarışıq idi ki, nə edəcəyimi bilmirdim. Hər gün səhərdən axşama qədər maşın sürürdüm, amma pul yetişmirdi. O gün axşam evə gələndə çox yorğun və ümidsiz idim. Arvad nahar hazırlamışdı, amma yeməyə belə həvəsim yox idi. Uşaqlar yatandan sonra mətbəxdə oturub çay içirdim, birdən qardaşım zəng etdi. Dedi ki, başında bir iş var, kömək lazımdır. Düşündüm ki, yəqin pul istəyəcək, amma səhv etmişəm.
Qardaşım məndən balacadır, universitetdə oxuyur, kompüterlərlə, proqramlarla çox maraqlanır. Dedi ki, "Ay qaqa, bir şey tapmışam, sənə də öyrətmək istəyirəm. Gəl görüşək." Ertəsi gün onun yanına getdim, bir kafedə oturduq. Çay sifariş etdik, o da başladı danışmağa. Dedi ki, son vaxtlar bir platformada oyun oynayır, bəzən kiçik məbləğlər qazanır, əylənir. Düşündüm ki, bu nədir, qumar? Amma o dedi ki, yox, bu fərqlidir, burada qaydalar var, strategiya var, hər şey qaydasındadır. Əvvəlcə inanmadım, bildiyim qumar idi axı. Amma qardaşım inad etdi, dedi ki, heç olmasa bir dəfə bax, gör nədir. O qədər israr etdi ki, razılaşdım. Telefonumu çıxartdım, o da öz telefonunu çıxartdı. Mənə addım-addım göstərdi, haraya girim, nə edim. Elə həmin an ilk dəfə mostbet withdrawal proof https://opinion-nytimes.com səhifəsini gördüm. Qardaşım dedi ki, bax, burada insanlar qazandıqları pulları çıxardırlar, heç bir problem olmur. Şəkillərə baxdım, doğrudan da insanlar pul alıblar, ödənişlər edilib. Bir az ürəyim rahat oldu.
Həmin gün qeydiyyatdan keçdim, amma pul yükləmədim. Bir neçə gün sadəcə baxdım, oyunları izlədim, nə olduğunu anlamağa çalışdım. Sonra bir gün qərar verdim ki, cəmi on manat yükləyim, görüm nə olacaq. İtirsəm də ziyanı yoxdu, bir az əylənərəm. O gecə uşaqlar yatandan sonra mətbəxdə oturub oynamağa başladım. Əvvəlcə sadə oyunlar seçdim, qaydaları asan olanları. Təəccübləndim, çünki ilk mərcimdə qazandım. On manatdan on beş manat oldu. Sevindim, arvada dedim, o da güldü, dedi ki, bəlkə də bu sənin şansındır. İkinci mərcimdə yenə qazandım, indi iyirmi beş manat oldu. Ürəyim döyünməyə başladı. Dedim, bəsdir, dayan, çıxart pulları. Amma dayana bilmədim, bir daha oynadım. Uduzdum. O iyirmi beş manat getdi, on manat da getdi. Sıfırlandım. Çox əsəbləşdim, özümə acığım gəldi. Düşündüm ki, axmaq kimi nə etdim? Qazanmışdım, niyə dayanmadım?
Arvad məni sakitləşdirdi, dedi ki, əzizim, bu qədər əsəbləşmə, sadəcə on manat itirdin. On manat nədir ki? Doğru deyirdi, amma mən öz səhvimə əsəbləşirdim. O gecə yata bilmədim, səhərə qədər fikirləşdim. Səhər qərar verdim ki, daha oynamayacağam. Bir həftə, on gün açmadım. Amma qardaşım yenə zəng etdi, dedi ki, qaqa, niyə oynamırsan? Öyrənmək lazımdır, bir dəfədən usta olmaz. Dedi ki, mən sənə kömək edərəm, birlikdə oynayaq. Onun dedikləri məni yenə həvəsləndirdi. Qərar verdim ki, daha diqqətli olum, ağıllı oynayım. On manat yüklədim, amma bu dəfə planlı hərəkət etdim. Hər mərcimi düşünüb etdim, qazananda dərhal bir qismini kənara ayırdım. İki həftə ərzində balaca-balaca qazanclarla hesabımda əlli manat topladım. Sonra bir gecə böyük bir qərar verdim. Düşündüm ki, bu əlli manatı bir oyunda yatırım, ya uduzum ya qazanım. Əlli manat mənim üçün çox pul idi, itirmək qorxusu vardı, amma qazanmaq həyəcanı daha böyük idi.
O gecəni heç vaxt unutmaram. Ay işıqlı bir gecə idi, uşaqlar yatmışdı, arvad da yanımda oturub televizora baxırdı. Mən isə telefonuma baxıb oyunu izləyirdim. Mərcimi etdim, gözləməyə başladım. Ürəyim o qədər sürətli döyünürdü ki, eşidilirdi. Arvad soruşdu, nə olub? Dimmədim. Bir dəqiqə, iki dəqiqə... və birdən ekranda qazandım yazısı çıxdı. Əlli manat yüz əlli manat oldu. Qışqırdım, arvad qorxdu, nə oldu deyə. Dedim, qazandım, qazandım! O da sevindi, qucaqlaşdıq. Həmin gecə mostbet withdrawal proof bölməsinə girdim, orada necə pul çıxarılacağını oxudum, addımları izlədim. Səhərə qədər yata bilmədim, səhər tezdən bank hesabıma baxdım, pullar gəlmişdi. Yüz əlli manat. İlk böyük uduşum.
O pulla qızıma paltar aldım, oğluma ayaqqabı, bir qismini də ev xərclərinə ayırdım. Arvad dedi ki, görürsən, bəzən şans da gəlir insanın qapısına. O gündən sonra münasibətim dəyişdi. Artıq qorxmur, amma acgözlük də etmirəm. Bilirəm ki, bu bir oyundur, əsas odur ki, nə vaxt dayanacağını biləsən. İndi həftədə bir-iki dəfə oynayıram, bəzən qazanıram, bəzən uduzuram. Amma heç vaxt uduzduğum məbləğ məni sarsıtmır, çünki onu gözüm kəsib. Qardaşıma minnətdaram, o olmasaydı, bəlkə də heç vaxt bu təcrübəni yaşamazdım. O mənə təkcə oyun oynamağı öyrətmədi, həm də özümə inanmağı öyrətdi. İndi hər dəfə mostbet withdrawal proof səhifəsində insanların şəkillərini görəndə özümü onlardan biri kimi hiss edirəm. Biz hamımız eyniyik, hamımız şansımızı sınayırıq, bəzən qazanırıq, bəzən uduzuruq. Əsas odur ki, ümidimizi itirməyək.
